ใครรับโบนัสเสร็จแล้วจะลาออกบ้างคะ ยกมือขึ้น

[Guest]

ใครรับโบนัสเสร็จแล้วจะลาออกบ้างคะ ยกมือขึ้น แล้วจะย้ายไปไหน ทำไหมถึงย้ายคะ มาแชร์ความคิดเห็นกันหน่อย ส่วนตัวเราก็ย้ายเหมือนกัน เพราะเราเป็นทั้งล่าม ทั้งคนรับใช้ ไม่ไหวคะ ทำอยู่คนเดียว ญ๊่ปุ่น เกือบ สี่สิบ พนักงานอีก 1,300 คน ไม่ไหวจริง คะ

[Tiple M]

มีกี่มือยกให้หมด ฮ่าๆ อะไรก็ดีทุกอย่าง แต่ติดอย่างเดียวเงินไม่พอใช้ ย้ายด้วยคน

[Guest]

อยากย้าย เพราะอยากเป็นล่ามที่ขอบเขตชัดเจน แต่ว่าคิดไปที่นี่ยังพออยู่ได้ อยู่ได้เรื่อยๆแต่ไม่มีวันเติบโตเป็นอย่างอื่นนอกจากล่าม และไม่มีใครที่เข้าใจวิธีการใช้ล่ามอย่างถูกต้องเลยในบริษัทนี้ แต่อย่าย้ายไปที่อื่นก็ต้องเสี่ยงดวงอีกว่า จะได้เจอบริษัทที่ใช่หรือไม่ใช่ สำหรับฝากชีวิตจนเกษียร

[Guest]

ตอนนี้เราโดนหลอกให้เป็นล่าม แต่เนื้อหาจริงไม่ใช่เลย ทำงานมากกว่าล่าม ไม่ไหวจริง ใจจริงอยากฝากชีวิตไว้จนกระเษียร แต่ว่าพอมีปัญหาอะไร บอกหัวหน้า ไม่ช่วยเหลือ ไม่ไยดี ไม่สนใจ อ้อลืมบอกหัวหน้าคนไทย แต่คนใช้งานเป็นคนญี่ปุ่น ลำบากใจ พอแปลให้หัวหน้าคนไทยฟัง ก็หาว่าไปสั่งงานเค้า พอไม่ได้อยากที่ญี่ปุ่นสั่ง ก็หาว่าเราไม่ดี แล้วเราจะอยู่ไปทำไหมเล่า มีรีครูทดี ๆ บอกันบ้างนะคะ กล้ำกลืนคะ ยังไม่รู้ว่าจะไปสมัครงานที่ไหนเลย แต่ก็ขอให้สมองพัก่อนแล้วค่อยว่ากัน

[Guest]

ตั้งใจไว้อ่ะค่ะ
กะว่าได้โบนัส พอเปิดปีใหม่มาก็จะแจ้งลาออกเลย

เบื่อมาก
ไม่ชอบเจ้านาย เบื่อการเมืองของบริษัท

แต่อีกใจก็ยังเสียดายนะ
ประสบการณ์เราไม่ถึงกับเยอะ แต่ที่นี่ก็ให้เงินโอเคอยุ่
แถมหยุดเสาร์อาทิตย์ด้วย

เลยรอดูว่าปีใหม่ ถ้าไปพักผ่อนชาร์ตแบทแล้ว อาจจะไม่ออก
เว้นแต่ต้นปีมา เจ้านายงี่เง่าใส่ก็จะออกเลยค่ะ

[Guest]

เราก็อยากจะลาออกตอนนี้เลยอ่ะ พอดีได้งานใหม่แล้ว แต่กลัวเขียนใบลาออก บริษัทจะไม่จ่ายโบนัสทำไงดีคะ

[Guest]

เบื่อการเมืองบริษัท เบื่อสภาพแวดล้อมเพื่อนร่วมงาน อีกทั้งเจ้านายที่ไม่เอาไหน แต่ยังลาออกไม่ได้ เพราะมีภาระ
และก็อาจต้องทนอยู่สภาพนี้ไปจนเกษียณ น่าสงสารมั้ยอ่ะ

ขอระบายนะ ทุกวันนี้พยายามพูดคุยให้น้อยลง และไม่พูดเรื่องส่วนตัวเลย และพูดคุยอะไรจะเลือกพูดเฉพาะเรื่องที่เป็นบวก

มีเพื่อนเฉพาะในพันทิพ ที่เราไม่ออกส่วนนึงเพราะเชื่อว่าที่อื่นก็เป็นแบบนี้ เราไม่สามารถไปกำหนดให้อะไร ๆ เป็นไปอย่างที่เรา

ต้องการได้ทั้งหมด จึงต้องเลือกที่จะปรับตัวเอง ไม่งั้นเราก็ต้องหนีไปตลอดชีวิต ซึ่งไม่มีวันหนีพ้น

ตอนนี้เงินเดือนที่นี่ก็โอเคแล้ว แต่โดนกดโดย HR โดยปีนึงจะขึ้นเงินให้ 2.5-3% เท่านั้น เหตุเพราะเงินเดือนเยอะแล้ว
(สำหรับเค้า) คนอื่น ๆ ขึ้น 5-6% แต่เราจะได้ครึ่งเดียวทุกปี

สภาพแวดล้อมเพื่อนร่วมงาน มีบางคนขี้อิจฉา บางคนเป็นเจ้าแม่ ไม่พูดกับกรูก่อน กรูก็เห็นมรึงเป็นทาสอากาศ (อันนี้มีเยอะมาก)
คนส่วนใหญ่ที่นี่ดูมีปมด้อยในใจ อาจเป็นเพราะระบบงานที่นี่เป็นแบบต้องแข่งขันแย่งชิงตำแหน่งกัน ทำให้พูดอะไรไม่เข้าหูนิดนึง
ก็กลายเป็นเรื่องใหญ่ ไม่ก็ไม่คุยกันไปเลย

แม้แต่เคยมีเพื่อนสนิทที่นี่ (แต่ไม่ได้เป็นล่าม และไม่ได้ญี่ปุ่น) คบมาเป็นปี พอต้องมาอยู่แผนกเดียวกัน เจอเจ้านายญี่ปุ่นด่าโดย
ให้เราแปล ตอนนี้ทำตัวห่างเหินไปเลย เราก็เออ เข้าใจนะว่าเค้ามีปมด้อยในใจ และไม่เข้าใจการทำงาน ไม่แยกแยะเรื่องส่วนตัว
กับเรื่องงาน เราก็คงไม่ไปแก้ตัวอะไร จึงเพิ่งรู้เดี๋ยวนี้เองว่า ล่ามไม่ควรทำตัวให้สนิทกับใครมาก เพราะถ้าเราไม่สนิทกันถึงขั้น
เพื่อนสนิท ช่วยเหลือกันไปไหนมาไหนด้วยกัน เราไปแปลถึงโดนด่า ก็คงไม่สะเทือนใจเค้าแบบนี้หรอก

ตอนนี้เราก็ไม่มีเพื่อนที่ทำงานเลย และรู้สึกเหมือนจะเป็นโรคประสาท มองโลกในแง่ร้ายไปหมด เวลามีปัญหาก็ไม่มีที่ระบาย

เจ้านายก็อ่อนแอ รับฟังแต่แก้ปัญหาอะไรไม่ได้ แถมคุยกับนายมากก็เป็นที่เพ่งเล็งของชาวบ้าน จนเดี๋ยวนี้อ้าปากพูดอะไรกับ

นายสองสามคำ คนในทีมต่างจ้องมอง คอยเงี่ยหูฟัง เผื่อเจอคำที่พอเข้าใจ จะได้เอาไปปะติดปะต่อ บางคนหาว่าเราฟ้องนายเรื่อง

นั้นเรื่องนี้ จนเดี๋ยวนี้เจ้านายเราก็เปลี่ยนไป พูดกับเราเฉพาะเรื่องดินฟ้าอากาศ และเรื่องงานเท่านั้น คงเพราะมีบางคนไม่พอใจที่เรา

กับนายคุยกันมากเกินไป และเรารู้ความลับหลาย ๆ อย่างของคนอื่น ถึงขนาดมีเหน็บว่า เราเป็นคนที่มีข้อมูลมากที่สุด และรู้ก่อน

ใคร เพราะฉะนั้นถ้าอยากรู้อะไรให้ไปถามเอากับเรา เช่น นายจะกลับแล้วเหรอ แผนกเค้าจะย้ายไปทำงานที่ไหนกันต่อ แผนการทำ

งานต่อไปเป็นอย่างไร


และคนขี้อิจฉาบางคน ที่ทำงานเป็นเบ๊ของที่นี่ เวลาเห็นเราทำอะไร ก็คอยจ้องจับผิด เช่น หยิบกระดาษไปพริ้นมากเกินไป ก็

ตะโกนด่าเสียดังลั่น แบบไม่เกรงกลัวชาวบ้านแถวนั้น กะให้เราอาย แต่ตัวเองไม่อาย คุยกับทุกคนในบริษัทยิ้มแย้มแจ่มใส

แต่เห็นเราเป็นธาตุอากาศ ทั้งที่เรามั่นใจว่าไม่ได้ไปล่วงเกินอะไรเค้ามาก่อนแน่ ๆ แค่เค้ารู้เงินเดือนเราเพราะเค้าเป็นคนรับ

เรซูเม่เรามาตอนเรามาสมัครงาน อันนี้เป็นสิ่งที่เรารู้สึกว่า คนรับเรซูเม่ควรให้เป็นคนที่เป็นมืออาชีพมากกว่านี้ รวมทั้งควรเก็บ

ความลับได้ด้วย ไม่ใช่ไปพูดให้ใครต่อใครรู้ แล้วเวลาไปซื้ออาหารโรงอาหารก็คอยจ้องจับผิดว่าเราจะไปแซงคิวเค้าบ้าง

อะไรที่เหมือนจะไปรบกวนเค้า เค้าจะหาเรื่องตลอดเวลา

แต่ก็ยังทนอยู่ได้ แม้จะเบื่อมากมาย ขนาดไม่อยากออกจากบ้านมาทำงาน

ขับรถมาถึงที่ทำงานก็ไม่อยากลงจากรถ นั่งฟังสรยุทธ์ในรถจนใกล้เวลาเข้างานถึงลง

กลัวเป็นมะเร็งตอนแก่เหมือนกัน แต่ทำไงได้ คนมีภาระ

[Guest]

อ่านกระทู้นี้แล้ว จะบอกว่ามีกำลังใจขึ้น จะมีใครว่ามั้ยคะ ที่เพื่อนๆเล่ามา เราก็รู้สึกเหมือนกัน อ่านแล้วยังนึกว่า อยู่บริษัทเดียวกันหรือป่าวนะ เลยค่ะ

รับโบฯแล้วอยากออกเหมือนกัน แต่ก็มีภาระเหมือน คห. ด้านบน เลยต้องรอไปก่อน ให้ได้งานใหม่เป็นหลักเป็นฐานก่อน
แล้วค่อยไปน่ะค่ะ

[Guest]

อ่านคห บนที่ยาวๆ แล้วก็คิดว่าบริษัทเดียวกันแหงเลย
คิดไปคิดมา ไม่ใช่ละ ที่เป็นไปได้คือ น่าจะเป็นทุกบ.ต่างหาก

เราก็ภาระเยอะค่ะ เยอะมาก ทั้งบ้านทั้งรถ
แต่ไม่ไหวแล้วกับสุขภาพจิต ยอมแพ้ จะขอปลดแอกตัวเอง
ลาก่อนชีวิตไฮโซ เลิกงานขับรถกลับบ้านไปร้องไห้ไป
จะยอมไปโหนรถเมล์ เกาะเสา bts ก็ได้ ถ้าเราจะสามารถกลับบ้านด้วยรอยยิ้มกับเค้าได้บ้าง

ตอนนี้คิดว่าตัวเองเป็นโรคจิต คือไม่มีความสุขกับการทำงานเลย เครียดมาก
ก็จะอิจฉาคนอื่นที่ทำงานแล้วหัวเราะยิ้มแย้ม
หาทางออกด้วยการผลาญเงินหาความสุขจอมปลอมไปวันๆ

[Guest]

เสริมหน่อยครับ
นี้ถ้าใครแต่งงานแล้ว
ซื้อบ้าน ซื้อรถ กำลังวางแผนจะมีน้อง
ขอให้คิดไตร่ตรองให้ดีๆในการตัดสินอนาคต
เพราะที่ใหม่ก็ไม่ใช้ว่าจะดีกว่า

แนะนำว่าให้ไปขอที่ใหม่ที่เป็นรุ่นแรก ประมาณบ.เปิดใหม่อย่างนี้
จะได้ไม่ต้องโดนลองของ